Marleni en Maja — 18 oktober 2021

Na minstens vijf eerdere, onvoltooide pogingen maakte ik deze film eindelijk af.
Ruim vier jaar nadat ik de beelden had geschoten.

Blijkbaar had ik die tijd nodig.

Het werd de laatste film over mijn moeder. Eén van de vele die ik van haar maakte — maar de laatste die ik nog moest afronden.

Maandag was ik bij Calumet in Amsterdam-Zuidoost om een nieuwe camera te bekijken. Ik was enthousiast en mocht hem meenemen om te testen.
Donderdag stond er een uitje gepland vanuit Theodotion, het verzorgingstehuis in Laren waar mijn moeder woonde.
Naar Dierenpark Amersfoort — waar ik zelf ooit op schoolreis was geweest.

Een uitgelezen kans om mijn moeder te filmen.
En tegelijk de nieuwe camera uit te proberen.

Ik vroeg Maja mee, zodat ik hen samen kon vastleggen. En mijn handen vrij had.
Mijn moeder was dol op Maja. Dat was wederzijds.

Video thumbnail

Het werd een gevecht: een camera waar ik niet eerder mee had gewerkt, een provisorische rig die verre van ideaal was, en een gehuurde monitor.
Ik beperkte me tot één lens — mijn favoriete 85mm.

Gelukkig kon ik rustig filmen.
Marleni en Maja hadden, zoals altijd, plezier samen. We waren met een groep van Theodotion gekomen.
Mijn moeder legde de andere bewoners uit dat ik altijd filmde en fotografeerde.
“Het is zijn beroep.”

Het contrast in de dierentuin was groot: peuters tegenover ons groepje ouderen, van wie een aantal in een rolstoel zat.

Tijdens de lunch was het gezellig. De frietjes en de jus waren precies zoals je ze in een dierentuin verwacht.

Marleni was in haar element, samen met Maja.

In veel beelden waarin Maja haar rolstoel duwt, zie je haar kwetsbaarheid al. Het gebrek aan kracht.
Die scènes heb ik weggelaten. En nog een paar van dat soort momenten.
Te ontluisterend.

Misschien was dat ook waarom ik de film niet kon afmaken.
Omdat ik al zag wat eraan kwam.
Omdat de afstand nog ontbrak.

Wat overbleef werd een ode aan Marleni — en aan Maja natuurlijk.
Twee ongelooflijk lieve eigenwijsjes.

Vier weken later overleed Marleni.
Nu, vier jaar later, kan ik er bijna met droge ogen naar kijken.

Bijna.

Februari 2026.